Editorial: Pse një protestë qytetare nuk kanalizohet si presion institucional, por përkthehet si kërcënim elektoral?

Editorial Flaka

Në debatin e fundit për protestën e paralajmëruar në Tetovë lidhur me emërtimet e rrugëve, po vihet re një model i përsëritur: çdo shprehje qytetare pakënaqësie interpretohet menjëherë si akt politik kundër një kampi të caktuar.

Në vend që protestat të shihen si pjesë normale e demokracisë dhe si instrument presioni ndaj institucioneve, ato po trajtohen si përplasje direkte me strukturat politike në pushtet. Kjo qasje krijon një polarizim artificial: ose je “me qeverinë”, ose je “kundër saj”.

Në këtë kuadër, edhe protesta e paralajmëruar në Tetovë për emërtimet e rrugëve është lexuar nga përfaqësues të VLEN si sfidë politike ndaj tyre, jo si kërkesë qytetare drejtuar institucioneve. Kjo ndodh edhe pse, në parim, kërkesat për rishikim vendimesh i drejtohen qeverisë dhe gjykatave, jo partive.

Pyetja që lind natyrshëm është: pse një protestë qytetare nuk kanalizohet si presion institucional, por përkthehet si kërcënim elektoral?

Në vend të një hapësire për debat publik, krijohet një narrativë ku protestat shihen si instrument destabilizimi. Këtë qasje e përforcojnë edhe deklaratat paraprake për “skenarë incidentesh” nga figura qeveritare si Besar Durmishi, të cilat, pa u shoqëruar me prova publike ose procedura institucionale, krijojnë perceptim frike dhe tensioni.

Problemi thellohet kur protesta të ngjashme më herët — si ato studentore — janë etiketuar si politike, pavarësisht se në disa raste, përfshirë edhe vlerësime nga institucione evropiane si Parlamenti Evropian, ato janë interpretuar si çështje sociale dhe jo partiake. Kjo tregon një mospërputhje mes narrativës politike të brendshme dhe perceptimit ndërkombëtar.

Në vend që të shfrytëzohet zëri qytetar si mekanizëm për përmirësim të vendimmarrjes, ai shpesh reduktohet në kalkulim politik. Kjo qasje jo vetëm që dobëson besimin publik, por edhe e zhvendos debatin nga përmbajtja e kërkesave tek identiteti i atyre që protestojnë.

Në fund, pyetja thelbësore mbetet e hapur: a po krijohet një kulturë politike ku protesta nuk shihet si e drejtë demokratike, por si kërcënim ndaj pushtetit? Dhe nëse po, kush humbet më shumë nga kjo qasje — qeveria apo vetë qytetari?