Heshtja, në raste të tilla, nuk është neutralitet. Është bashkëfajësi
Botuar nga Flaka
Editorial Flaka
Ndeshja mes KF Vardar dhe KF Bashkimi duhej të ishte një tjetër kapitull i garës për titull. Vendasit fituan 1-0 dhe ruajtën kreun, por ajo që mbeti në kujtesë nuk ishte goli i pjesës së parë. Ishin thirrjet raciste nga një pjesë e tribunave, ndërprerja e përkohshme e lojës dhe përplasjet pas ndeshjes.
Futbolli është pasion, por nuk është licencë për urrejtje. Kur në stadium artikulohet gjuhë raciste në kor, problemi nuk është më sportiv. Është institucional. Është shoqëror. Është test për federatën, për klubet dhe për shtetin.
Ndërprerja e ndeshjes nga gjyqtari ishte minimumi i domosdoshëm. Por minimumi nuk mjafton. Nëse pas çdo incidenti vijon heshtja, relativizimi apo arsyetimi me “emocionet e derbit”, atëherë mesazhi që përcillet është i rrezikshëm: se kufijtë mund të shtyhen pa pasoja reale.
Pamjet e përplasjeve mes policisë dhe stafit të Bashkimit e thelluan plagën. Kur tensioni kalon nga tribuna në korridoret e stadiumit, kemi hyrë në një spirale që dëmton jo vetëm imazhin e kampionatit, por edhe bashkëjetesën që sporti duhet ta forcojë.
Në aspektin sportiv, Vardari kryeson me nëntë pikë avantazh ndaj ndjekësve si FC Struga dhe KF Shkëndija. Por çfarë vlere ka renditja kur kampionati njolloset nga intoleranca? Çfarë kuptimi ka gara për titull nëse në tribuna zhvillohet një tjetër “ndeshje”, ajo e përjashtimit dhe fyerjes?
Federata duhet të reagojë qartë dhe me masa konkrete. Klubet duhet të marrin përgjegjësi për tribunat e tyre. Shteti duhet të tregojë se ligji zbatohet njësoj për të gjithë. Sepse çdo tolerim i sotëm është precedent për nesër.
Futbolli në Maqedoninë e Veriut ka nevojë për standarde, jo për alibi. Ka nevojë për drejtësi disiplinore, jo për kalkulime politike. Përndryshe, rrezikojmë që stadiumet të kthehen në skena ndarjeje, ndërsa loja – ajo që na bashkon – të humbasë kuptimin.
Heshtja, në raste të tilla, nuk është neutralitet. Është bashkëfajësi.
Botuar nga Flaka
Shqipëria e paprekshme
