Përfaqësimi politik: Bujar Osmani në Uashington, Izet Mexhiti në Çair
Botuar nga Flaka
Editorial Flaka
Vizita e Bujar Osmanit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe angazhimi i tij në Capitol Hill hap një debat më të gjerë mbi përfaqësimin politik real të shqiptarëve, sidomos kur kjo krahasohet me rrugën politike që ka zgjedhur Izet Mexhiti – nga posti i zëvendëskryeministrit të parë, në kryetar të Komunës së Çairit.
Të dy këta emra nuk janë figura të rastësishme. Ata ishin konkurrentë direktë në zgjedhjet e fundit lokale, por sot përfaqësojnë dy filozofi krejtësisht të ndryshme të politikbërjes.
Bujar Osmani, edhe pse jashtë pushtetit ekzekutiv, po vepron në një nivel strategjik ndërkombëtar. Takimet në Uashington, mesazhet drejtuar ligjvënësve amerikanë dhe ngritja e shqetësimeve për zhvillimet politike në Maqedoninë e Veriut – përfshirë rolin e Gjykatës Kushtetuese dhe rreziqet për stabilitetin institucional – nuk janë thjesht paraqitje simbolike. Ato janë përpjekje për të ruajtur vëmendjen ndërkombëtare mbi çështjet e brendshme të vendit dhe për të mbajtur faktorin shqiptar të pozicionuar në boshtin euroatlantik.
Ky është një lloj përfaqësimi që nuk matet me asfalt apo ndriçim rrugësh, por me kapital politik afatgjatë, ndikim diplomatik dhe rol në proceset e mëdha gjeopolitike që prekin drejtpërdrejt të ardhmen e shtetit dhe të shqiptarëve në të.
Në anën tjetër, Izet Mexhiti ka zgjedhur një trajektore krejt tjetër. Zbritja nga një funksion i lartë shtetëror në drejtimin e një komune – sado e rëndësishme të jetë Çairi në aspektin simbolik – përfaqëson një tkurrje të fushës së ndikimit politik. Kryetari i komunës është, para së gjithash, administrator lokal: i kufizuar në buxhete komunale, probleme infrastrukturore dhe presione të përditshme që konsumojnë shpejt kapitalin politik.
Ndërsa Osmani flet për stabilitet rajonal dhe orientim strategjik të shtetit, Mexhiti përballet me realitete të menaxhimit lokal. Këto nuk janë role të barabarta dhe as nuk prodhojnë të njëjtën peshë politike.
Zgjedhjet lokale treguan pikërisht këtë paradoks:
Osmani humbi një garë komunale, por ruajti profilin e një politikani me relevancë shtetërore dhe ndërkombëtare.
Mexhiti fitoi pushtetin lokal, por hoqi dorë nga pozicionimi në qendrën e vendimmarrjes shtetërore.
Në politikë, pushteti nuk matet vetëm me postin që mban sot, por me hapësirën ku flet dhe ndikimin që krijon për nesër. Në këtë prizëm, krahasimi është i qartë:
Bujar Osmani po vepron në skenën globale, ndërsa Izet Mexhiti është fokusuar në mikro-menaxhim lokal.
Të dyja janë zgjedhje politike legjitime, por përfaqësojnë dy ligë të ndryshme të politikës – dhe dy vizione të ndryshme për rolin e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut.
Botuar nga Flaka
TË fundit
