Deklarata e Ibrahimit dhe efekti politik: Goditje vetvetes
Botuar nga Flaka
Kjo deklaratë e Zekirja Ibrahimit është politikisht e fortë në gjuhë, por problematike në substancë, pikërisht për shkak të pozitës që ai dhe subjekti që përfaqëson kanë pasur dhe kanë në pushtet.
1. Diskurs opozitar nga pozita e pushtetit
Fraza “Ra provimi i jurisprudencës e u pamë!” është tipike për një diskurs opozitar, denoncues, që synon të tregojë se “tani u zbuluan të vërtetat”. Problemi kryesor është se Ibrahimi nuk flet nga jashtë sistemit, por nga brenda tij.
Opsioni politik që ai përfaqëson ka qenë pjesë e qeverisjes për rreth dy vjet, me ministra, zëvendësministra dhe ndikim real institucional. Në këtë kontekst, deklarata tingëllon më shumë si larje duarsh politike sesa si akt përgjegjësie.
2. Pranimi i vonuar i një dështimi të përbashkët
Në thelb, deklarata e tij pranon një fakt shumë serioz:
– se gjuha shqipe nuk funksionon realisht si gjuhë zyrtare,
– se provimi i jurisprudencës nuk është mbajtur në shqip për gati dy dekada,
– se institucionet kanë krijuar një realitet fiktiv ligjor.
Por pyetja politike që lind natyrshëm është:
Pse ky “zbulim” po bëhet tani, e jo gjatë kohës kur Alternativa/VLEN ishte në pushtet?
Nëse kjo ishte e vërtetë (dhe duket se ishte), atëherë heshtja e deritanishme është bashkëpërgjegjësi.
3. Zhvendosja e fajit te të tjerët
Ibrahimi e drejton kritikën drejt institucioneve dhe madje edhe drejt Ambasadës së Shqipërisë, duke sugjeruar se “edhe ata tani e morën vesh”.
Kjo mënyrë e formulimit tenton të krijojë përshtypjen se faji është gjithmonë diku tjetër, ndërsa aktorët vendorë shqiptarë në pushtet shfaqen si “vëzhgues kritikë”, jo si vendimmarrës.
Në realitet, për një çështje kaq themelore:
- ose ke vepruar dhe ke dështuar (dhe e pranon),
- ose ke heshtur (dhe kjo është po aq problematike).
4. Retorikë e fortë, mungesë veprimi konkret
Deklarata është e ngarkuar emocionalisht dhe simbolikisht, por nuk shoqërohet me asnjë vetëkritikë, as me shpjegim pse kjo çështje nuk u shty përpara gjatë kohës në pushtet.
Kjo e bën reagimin të duket më shumë si:
- distancim politik nga përgjegjësia,
- përgatitje për pozicionim publik pas krizës,
- sesa një qëndrim parimor konsekuent.
5. Efekti politik: goditje vetvetes
Në vend që të forcojë pozitën morale të Ibrahimit, deklarata hap një dilemë të rrezikshme për të dhe për VLEN-in:
Nëse sot po pranohet se realiteti ishte ky, atëherë çfarë është bërë këto dy vite për ta ndryshuar?
Heshtja e kaluar e dobëson forcën e kritikës së tanishme.
Përfundim
Deklarata e Zekirja Ibrahimit është e saktë në diagnozë, por e vonuar dhe e cunguar në përgjegjësi. Ajo tingëllon si denoncim pa llogaridhënie, gjë që në politikë shpesh perceptohet si oportunizëm.
Në një kontekst ku shqiptarët kërkojnë zgjidhje konkrete e jo vetëm “zbulesa të vonuara”, kjo qasje rrezikon të shihet më shumë si retorikë pas faktit, sesa si qëndrim serioz shtetformues.
Nëse dëshiron, mund ta shndërroj edhe në analizë editoriale më të shkurtër, ose në koment politik më të mprehtë për rubrikë opinion.
Botuar nga Flaka
TË fundit
