Pse Mickoski dhe VLEN “kruhen” me Shqipërinë? Nga Pusteci te sulmet politike ndaj Tiranës

Editorial Flaka

Vizita e kryeministrit maqedonas Hristijan Mickoski në Pustec nuk ishte thjesht një aktivitet ceremonial. Ajo prodhoi një varg sinjalesh politike që vështirë mund të konsiderohen rastësi protokollare. Mungesa e himnit shqiptar në një ceremoni zyrtare në territorin e Republikës së Shqipërisë, mospërkthimi i fjalimit të Mickoskit në gjuhën shqipe, minimizimi i simbolikës shtetërore shqiptare dhe refuzimi për t’iu përgjigjur pyetjeve të gazetarëve shqiptarë krijojnë një panoramë të qartë: një qasje të ftohtë, të rezervuar dhe politikisht sfiduese ndaj shtetit shqiptar.

Ky episod vjen në një moment kur edhe eksponentë të koalicionit VLEN kanë intensifikuar retorikën polemike ndaj Tiranës zyrtare dhe mediave shqiptare, duke e kthyer një skeç humoristik në një përplasje të panevojshme politike me Shqipërinë.

Pyetja që shtrohet është e drejtpërdrejtë: pse Mickoski dhe aleatët e tij shqiptarë po prodhojnë tension simbolik e verbal me Shqipërinë?

Pusteci – mesazh politik përtej ceremonisë

Në diplomaci dhe politikë, simbolika flet më shumë se deklaratat. Nëse në një aktivitet shtetëror në Shqipëri nuk intonohet himni shqiptar, nëse mungojnë flamujt kombëtarë dhe nëse gjuha shqipe anashkalohet, kjo nuk perceptohet si lëshim teknik.

Për shumëkënd, ky ishte një mesazh i heshtur politik i Mickoskit: demonstrim force ndaj elektoratit të tij nacionalist në Maqedoninë e Veriut dhe sinjal se marrëdhëniet me Tiranën nuk janë prioritet.

Edhe më domethënëse ishte heshtja e partnerëve shqiptarë të tij në qeveri.

VLEN mes lojalitetit ndaj pushtetit dhe nervozizmit ndaj Tiranës

Reagimet e disa figurave të VLEN pas skeçit të “Portokallisë” shfaqën një disproporcion të dukshëm.

Nga një skeç satirik, reagimi eskaloi deri në akuza për propagandë politike, denigrim kombëtar, ndërhyrje të Tiranës në politikën e shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut, madje edhe sulme ndaj realitetit social e institucional të Shqipërisë.

Kjo lloj retorike ngre dyshime se kemi të bëjmë me një përpjekje për të ndërtuar një narrativë të re politike:

ta paraqesin Shqipërinë si faktor të padëshiruar, ndërsa veten si “mbrojtës autentikë” të shqiptarëve në RMV.

Ky është një kalkulim i rrezikshëm politik, sepse prek një ndjeshmëri të thellë kombëtare.

Kontradikta e madhe

Paradoksi qëndron në faktin se të njëjtët eksponentë që sot kritikojnë “Tiranën zyrtare”, deri dje e kishin mbështetjen politike dhe simbolike nga figura të rëndësishme të politikës shqiptare.

Sot, sapo kjo mbështetje nuk është më lineare ose absolute, kemi ndryshim diskursi: nga afrimiteti, në akuzë.

Kjo krijon përshtypjen se problemi nuk është Shqipëria si shtet, por fakti që Tirana nuk po sillet sipas pritjeve të tyre politike.

Rreziku i normalizimit të anti-shqiptarizmit institucional

Kur mungesa e himnit shqiptar në Shqipëri relativizohet, kur heshtet për anashkalimin e gjuhës shqipe dhe kur sulmohet Tirana për një skeç televiziv, krijohet një standard i ri i rrezikshëm.

Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut kanë luftuar për dekada për dinjitet gjuhësor, institucional dhe simbolik. Pranimi i minimizimit të këtyre simboleve – sidomos nga përfaqësues shqiptarë – është regres politik.

Në fund

Nuk është çështje “Portokallie”, as humor televiziv.

Çështja është nëse po ndërtohet një raport i ri politik ku, për hir të pushtetit në Shkup, relativizohet raporti natyror me Shqipërinë.

Sepse kur mungon himni shqiptar në Shqipëri, kur heshtin ata që duhet të reagojnë dhe kur sulmohet Tirana për t’i bërë qejfin Mickoskit, atëherë pyetja nuk është më retorike:

Pse Mickoski dhe VLEN “kruhen” me Shqipërinë?
Apo ndoshta pyetja e vërtetë është: çfarë po përpiqen të dëshmojnë dhe kujt?