I varfër në deklarim, i sigurt në realitet: paradoksi i Kurtit

Deklarimi i pasurisë i Albin Kurtit është i thjeshtë në letër, por i rëndë në kuptim. Ai deklaron rreth 16 euro kursime personale, jeton me qira rreth 350 euro në muaj dhe nuk ka pasuri të madhe në emër të tij. Në të njëjtën kohë, familja e tij ka të ardhura të konsiderueshme, banesë në emër të bashkëshortes dhe kursime jashtë vendit.

Pra, kemi dy realitete paralele: personalisht “i varfër” dhe familjarisht i stabilizuar.

Kjo nuk është rastësi. Është mënyra si ndërtohet një imazh politik.

A del matematika?

Rroga e tij është rreth 1,700–1,800 euro në muaj. Shpenzimet bazë: qira ~350 €, jetëse 700–900 €.

Edhe me shpenzime të larta, mbetet hapësirë për kursim. Por ai deklaron vetëm 16 euro.

Pra lind pyetja e thjeshtë. Ku shkojnë paratë? Ose shpenzohen të gjitha, nuk deklarohen plotësisht, ose kemi një narrativë të ndërtuar.

Realiteti i qytetarit

Ndërkohë, qytetari në Kosovë përballet me rritje të çmimit të rrymës, rritje të derivateve, rritje të ushqimeve dhe çdo artikulli tjetër të mundshëm.

Me rrogë minimale 264–350 euro, shumica nuk kursen asgjë. Kjo është diferenca. Për qytetarin, mungesa e kursimit është realitet, për kryeministrin bëhet pikëpyetje.

Pse ka rëndësi kjo?

Sepse në politikë, imazhi përdoret si mjet. Siç thotë Pierre Bourdieu, varfëria mund të kthehet në kapital simbolik.

Të dukesh i thjeshtë, i afërt me popullin – sjell besim.

Por problemi lind kur kjo nuk përputhet me realitetin. Ka pushtet, ka siguri, ka akses në sistem.

Këto janë privilegje që nuk i ka qytetari.

Qeveria dhe kontrasti

Edhe pse Kurti personalisht nuk lidhet drejtpërdrejt me korrupsion, qeveria e tij është përballur me polemika për rezervat shtetërore, dyshime për keqpërdorime në institucione dhe kritika për mungesë transparence.

Në të njëjtën kohë, Lëvizja Vetëvendosje ka bërë fushata të mëdha, me organizim dhe kosto të lartë.

Kjo krijon kontrast: lider që deklarohet pa kursime dhe sistem që përdor para publike dhe politike në shkallë të gjerë.

Ku qëndron problemi?

Sipas Leon Festinger, kur realiteti dhe ajo që thuhet nuk përputhen, lind mosbesimi.

Publiku sheh pushtet dhe ndikim dhe dëgjon: “kam 16 euro kursime”.

Kjo krijon dyshimin kryesor. A është kjo e vërtetë, apo imazh?

Ka vetëm dy mundësi. Nëse është e vërtetë, ekonomia është aq e dobët sa nuk lejon kursim as në majë; nëse nuk është, kemi ndërtim imazhi për qëllime politike.

Në të dy rastet, problemi mbetet. Sepse qytetari nuk e mat politikën me deklarata, por me jetën e përditshme: faturat e rrymës, çmimin e naftës, shportën e ushqimit.

Dhe aty, realiteti është i thjeshtë: kursimi nuk është luks — është i pamundur për shumicën. Gazeta Flaka