Një tavolinë e shtruar për ata që nuk u kthyen kurrë

Në mes të protestës, mes flamujve, turmës dhe zërave, një nënë është ulur përballë një tavoline të shtruar.
Ushqimi është aty. Karriget janë aty. Tavolina është gati.
Por ata për të cilët është shtruar, mungojnë.
Katër karrige bosh mund të lexohen si simbol i katër djemve që nuk janë më aty. Tavolina e shtruar kujton një shtëpi ku dikur kishte zëra, biseda, duar që mblidheshin rreth bukës së përditshme.
Sot ka vetëm heshtje.
Dhe nëna.

Ajo nuk ka vendosur para vetes një pankartë të madhe. Ka vendosur ushqimin. Sikur ende pret që dera të hapet dhe djemtë të hyjnë.
Por dera nuk hapet.
Në këtë fotografi, mungesa bëhet më e fortë se prania e mijëra njerëzve përreth. Turma është e madhe, flamujt janë të shumtë, zërat janë të fortë.
Por nëna është vetëm.
Karriget bosh nuk janë thjesht karrige.
Janë katër vende që nuk u mbushën më.
Janë katër mungesa në një tavolinë familjare.
Janë katër zëra që nuk dëgjohen.
Dhe përtej tyre qëndron edhe mungesa e bashkëshortit të saj.
Një tavolinë e shtruar. Një nënë që pret. Karrige që presin njerëz që nuk do të ulen më.
Kjo është fotografia e dhimbjes që nuk ka nevojë për shumë fjalë.
Sepse ndonjëherë një karrige bosh tregon më shumë se një mijë fjalime. Gazeta Flaka











