Fatoni a Izeti, Arbëri a Kasami, Krenari e Zeka, Bleranti e Qoku – Kush është vërtet më i ri në politikë?

Editorial

Në skenën politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut, shumë herë dëgjojmë fjalë si “alternativë e re”, “brezi i ri” dhe “ndryshim”. Por, a janë këto thjesht slogane pa përmbajtje apo ka realisht rinovim? Kumtesa e Aleancës për Shqiptarët për koalicionin e quajtur VLEN na fton të bëjmë një reflektim të thellë.

Koalicioni që u shpall si zgjidhja e re për shqiptarët në Maqedoni, në fakt përfaqëson një model të ricikluar të së vjetrës politike. Ai është një përzierje e funksionarëve të vjetër, që dikur kanë qeverisur në partitë tradicionale si BDI, LSDM apo partitë e tjera që kanë dominim të gjatë në skenën politike.

Le të bëjmë një krahasim të thjeshtë: Fatoni Ahmeti, sekretar i përgjithshëm i BDI-së, apo Izet Mexhiti i Lëvizjes Demokratike; Arbër Ademi i BDI-së dhe Bilall Kasami i Lëvizjes Besa; Krenar Lloga i Aleancës për Shqiptarët dhe Zeqirja Ibrahimi i Alternativës; Blerant Ramadani i ASH-së dhe Bekim Qoku i Lëvizjes Vetëvendosje.

Të gjithë këta emra kanë përvojë politike të gjatë, shumë prej tyre kanë mbajtur pozicione të larta në partitë e mëdha tradicionale dhe në institucionet shtetërore. Bilall Kasami ka qenë sekretar shtetëror në ministri dhe ka pasur pozicione publike në BDI, Izet Mexhiti ka shërbyer si nënkryetar i BDI-së dhe ka qenë disa herë kryetar i komunës së Çairit, Zeqirja Ibrahimi ka dalë nga BDI për të formuar subjektin e vet politik në vitin 2016, ndërsa Bekim Qoku ka qenë deputet i Partisë Demokratike Shqiptare që nga viti 2011.

Ky është një tregues i qartë se “rinia” politike nuk është një gjeneratë e re njerëzish, por më shumë një riorganizim dhe ripërdorim i elitave ekzistuese politike. Kuadrot që mendojmë se përfaqësojnë ndryshimin dhe shpresën e re janë në fakt pjesë e së kaluarës, me emra dhe fytyra të njohura dhe politika të vjetra.

Nga ana tjetër, kuadrot alternative, të cilët janë të rinj në politikë dhe me ide të reja, shpesh mbeten në hije ose përdoren thjesht si fasadë për të fshehur mungesën e ndryshimeve reale.

Në këtë kontekst, pyetja e vërtetë që duhet të bëjmë është: A është politika shqiptare në Maqedoni vërtet e hapur për brezin e ri, apo vetëm po ripërfaqësohen të njëjtit njerëz, me fytyra të ndryshuara dhe parti të ndryshme?

Përtej sloganeve, shqiptarët kanë nevojë për përfaqësues që do të sjellin ide të reja, energji dhe një qasje tjetër në politikë. Vetëm kështu mund të ndodhë një ndryshim real dhe të krijohet një horizont i ri për shoqërinë dhe kombin tonë.

Derisa të ndodhë kjo, do të vazhdojmë të shohim një politikë të ricikluar, ku emrat ndryshojnë, por mënyrat e të bërit politikë mbeten të njëjtat.