Ali Ahmeti mes revoltës dhe përgjegjësisë historike

Redaksia Flaka (Editorial)

Në javët e fundit, fjalët e Ali Ahmetit kanë marrë një ton të ashpër, agresiv, të mbushur me mllef dhe revoltë. Nuk është e vështirë të kuptosh pse. Lideri i BDI-së, që për dy dekada ka qenë garanci e ruajtjes së barazisë së shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut, sot ndodhet përballë një realiteti ku arritjet e pasluftës, që mbajnë vulën e UÇK-së dhe Marrëveshjes së Ohrit, po rrënohen hap pas hapi.

Kryeministri Mickoski dhe partnerët e tij të rinj shqiptarë nga VLEN, kanë hyrë në një kurs që në thelb përmban nënçmim, degradim dhe abrogim të të drejtave të shqiptarëve. Ky nuk është thjesht interpretim subjektiv, por fakt politik i shprehur në çdo hap të tyre: nga qasja për “përfaqësim të drejtë” deri te përpjekjet për ta relativizuar dhe minimizuar Marrëveshjen e Ohrit si themel të shtetit.

Në këtë kontekst, është e natyrshme që Ali Ahmeti të reagojë me gjuhë të fortë, me tone agresive e të drejtpërdrejta. Në fund të fundit, është ai që ka mbajtur mbi supe një histori ilegale, një luftë çlirimtare dhe dy dekada përpjekje institucionale. Kur këto arritje rrezikohen, nuk ka luks për fjalë të buta.

Por pyetja është: si duhej të sillej ndryshe Ali Ahmeti?

1. Ndaj Mickoskit.
   Ahmeti nuk mund të ishte thjesht spektator. Por përveç fjalëve të forta, ai mund të kishte zgjedhur të luante me kartën e presionit ndërkombëtar, duke i ekspozuar me gjuhë diplomatike, por të prerë, shkeljet e VMRO-së. Mickoski e kupton vetëm gjuhën e kostos politike dhe ndërkombëtare, jo thirrjet emocionale. Një Ahmeti më strategjik do ta kthente çdo fjalim të ashpër në një dosje për Brukselin dhe Uashingtonin.
2. Ndaj krerëve të VLEN-it.
   Me ta, Ahmeti është i përfshirë në një duel emocional dhe historik. Ai i sheh si “nxënës të pabindur”, që në vend të mbrojnë arritjet e UÇK-së, bëhen vegël për rrënimin e tyre. Por një tjetër qasje do të ishte më e mençur: jo t’i përbuzte, por t’i ekspozonte me argumente, me shembuj konkretë të tradhtisë së tyre politike. Në vend të mllefit, një ftohtësi e prerë, që i bën të duken si të vegjël përballë peshës historike të tij, do të ishte shumë më e fuqishme.
3. Ndaj vetes dhe historisë së tij.
   Një luftëtar ilegal, një themelues i UÇK-së, një njeri që hyri në politikë si garant i shqiptarëve, nuk ka luksin të sillet si çdo politikan i zakonshëm. Ahmeti duhet ta shndërrojë këtë moment në një betejë morale dhe historike, jo thjesht partiake. Të flasë jo si kryetar BDI-je, por si Ali Ahmeti, njeriu që mbajti në këmbë besën e shqiptarëve.

Për fund…

Po, Ali Ahmeti ka të drejtë të mllefoset. Po, ai ka të drejtë të flasë me tone agresive. Sepse nëse shqiptarët nënçmohen, degradohen dhe u mohohen të drejtat, atëherë gjithë sakrifica e luftës bie në ujë. Por e vërteta është se një lider historik nuk gjykohet vetëm për ndjenjat e tij, por për mënyrën se si i kanalizon ato.

Ahmeti ka përpara një zgjedhje: të mbetet në histori si lideri që i mbrojti arritjet deri në fund, ose të duket si politikan që humbi durimin kur ato u rrezikuan. Dhe historia, zakonisht, është shumë më e ftohtë dhe më e prerë se politika ditore.