Spiunazh në zemër të shtetit, Mickoski zgjedh relativizimin

Ky nuk është më vetëm një skandal sigurie. Është test politik, institucional dhe gjeopolitik për Maqedoninë e Veriut si shtet anëtar i NATO-s. Dhe në vend që kryeministri Hristijan Mickoski të kërkonte transparencë, përgjegjësi dhe hetim të plotë, ai zgjodhi ta relativizojë aferën me gjuhë tallëse dhe etiketime banale për “brejtës” dhe “fundërrina spiunazhi”.

Nëse pretendimet janë të rreme, atëherë qeveria duhet ta dëshmojë këtë me fakte. Nëse janë të vërteta, atëherë kemi depërtim të shërbimeve të huaja në zemër të presidencës së shtetit. Në të dy rastet, reagimi i Mickoskit është problematik.

Sepse Prokuroria për Krim të Organizuar nuk ka dalë me status në Facebook apo me thashetheme kafeneje. Ajo ka konfirmuar zyrtarisht procedurë hetimore që nga dhjetori i vitit 2025, me urdhra gjyqësorë për kontroll të sistemeve kompjuterike, analiza të telefonave, sekuestrim pajisjesh dhe kërkesa për video-incizime nga objekti presidencial. Kjo nuk është fantazi politike. Kjo është procedurë penale për dyshime që prekin sigurinë kombëtare.

Akoma më alarmante është se vetë Prokuroria ankohet publikisht se nuk ka marrë informacion kthyes nga MPB-ja për provat dhe incizimet e kërkuara. Kjo hap dyshime të rënda: ose institucionet nuk bashkëpunojnë në një rast të ndjeshëm sigurie, ose dikush po e zvarrit me vetëdije hetimin.

Në vend që të sqarojë opinionin, Mickoski sulmon prokurorin Islam Abazi dhe përpiqet ta paraqesë të gjithë aferën si panik artificial. Kjo është taktikë klasike politike: sulmo lajmëtarin për të shmangur thelbin e problemit.

Por thelbi është shumë më serioz.

Sipas informacioneve që kanë dalë në publik, dyshimet lidhen me rrjedhje të mundshme informacioni drejt shërbimeve të huaja, përfshirë struktura të lidhura me Serbinë dhe potencialisht me rrjete proruse në rajon. Në një kohë kur Ballkani po përballet me rritje të ndikimit serb dhe rus, minimizimi i një afere të tillë është ose papërgjegjësi e rëndë, ose frikë për të mos prekur lidhje politike të ndjeshme.

Prandaj nuk është rastësi që lideri i LSDM-së, Venko Filipče, e lidhi çështjen me zëvendëskryeministrin Ivan Stoilković dhe ndikimin e Beogradit zyrtar në Shkup. Edhe pse këto akuza mbeten për t’u provuar, ato nuk mund të hidhen poshtë me cinizëm politik, sidomos kur vetë hetimi flet për përfshirje të mundshme të shërbimeve të huaja.

Mickoski sot sillet sikur problemi kryesor është “paniku në opinion”. Jo. Problemi kryesor është nëse kabineti i presidentes Gordana Siljanovska-Davkova është komprometuar nga rrjete të huaja inteligjente dhe nëse shteti ka humbur kontrollin mbi informacionet sensitive.

Kur një kryeministër tallet me një aferë spiunazhi në vend që të kërkojë hetim të plotë, ai nuk projekton siguri. Ai projekton nervozë, mbrojtje politike dhe mungesë serioziteti institucional.

Në çdo shtet normal anëtar të NATO-s, një rast i tillë do të trajtohej si alarm kombëtar. Vetëm në Maqedoninë e Veriut mund të reduktohet në “brejtës” dhe lojë propagandistike, ndërkohë që Prokuroria flet për pajisje të sekuestruara, të dhëna të enkriptuara dhe dyshime për rrjedhje informacioni drejt shërbimeve të huaja. Gazeta Flaka