VMRO-DPMNE dhe “plani B”: kur dështimet mbulohen me tema etnike

Editorial Flaka

Sa herë që përballet me rënie të popullaritetit apo me pakënaqësi në rritje nga qytetarët, VMRO-DPMNE duket se rikthehet në një model të njohur politik: zhvendosjen e debatit nga çështjet reale socio-ekonomike drejt temave etnike. Ky nuk është thjesht një refleks i momentit, por një strategji e konsoliduar ndër vite në skenën politike të Maqedonisë së Veriut.

Në vend që të adresohen problemet konkrete si inflacioni, standardi i jetesës, emigrimi i të rinjve apo mungesa e reformave të qëndrueshme, diskursi publik devijohet drejt çështjeve që prekin drejtpërdrejt komunitetin shqiptar. Në këtë mënyrë, tensionet etnike përdoren si një mjet për mobilizim politik dhe për të rikthyer fokusin e elektoratit te identiteti, e jo te performanca qeverisëse.

Nën udhëheqjen e Hristijan Mickoski, kjo qasje është bërë edhe më e dukshme. Kur përballja me realitetin ekonomik bëhet e vështirë, kur premtimet nuk materializohen dhe kur pakënaqësia rritet, aktivizohet “plani B”: hapja e debateve për të drejtat e shqiptarëve, shpesh në mënyrë selektive dhe të politizuar. Kjo krijon një klimë përçarjeje dhe e zhvendos vëmendjen nga përgjegjësitë konkrete të qeverisjes.

Problemi me këtë qasje nuk është vetëm etik apo politik, por edhe strategjik për vetë shoqërinë. Politizimi i vazhdueshëm i çështjeve etnike pengon ndërtimin e një shteti funksional dhe gjithëpërfshirës. Në vend që të ndërtohen ura bashkëpunimi dhe besimi mes komuniteteve, prodhohen narrativa që thellojnë ndarjet dhe krijojnë tension të panevojshëm.

Në një shoqëri multietnike si Maqedonia e Veriut, stabiliteti dhe progresi varen nga aftësia për të trajtuar çështjet me ndjeshmëri dhe përgjegjësi, jo si mjete për përfitime afatshkurtra politike. Qytetarët, pavarësisht përkatësisë etnike, kanë nevojë për zgjidhje konkrete – për ekonomi më të fortë, drejtësi funksionale dhe institucione të besueshme.

Prandaj, çdo përpjekje për të përdorur çështjet etnike si “valvul shkarkimi” për dështimet qeverisëse duhet të shihet me kujdes dhe kritikë. Sepse në fund, humbësi më i madh nuk është një parti apo një lider politik, por vetë shoqëria.