Kur u fikën dritat që mbanin kombin zgjuar
Tri herë u fik një dritë,
dhe nata nuk ra menjëherë —
u ul ngadalë mbi kohë, si peshë që s’falet.
Kam frige për fatin e kombit.
Sepse një njeri e bëri lirinë barrë dhe betim —
Adem Demaçi,
që i mësoi kohës se burgu nuk e thyen njeriun
kur njeriu nuk e dorëzon shpirtin.
Një tjetër e ktheu fjalën në mbijetesë —
Ismail Kadare,
dhe nga heshtja e frikës ndërtoi zë që kalon kufij,
duke e bërë një komb të dëgjohet pa zhurmë.
Dhe një mendje që nuk pranoi qetësi të rreme —
Rexhep Qosja,
që e mbajti mendimin të ndezur,
edhe kur komoditeti kërkonte dorëzim.
Kam frige për fatin e kombit.
Jo pse ata u shuan —
por sepse pesha e tyre
është më e madhe se guximi ynë i përditshëm.
Kam frige
se fjala do të lehtësohet,
se mendimi do të zbutet,
dhe sakrifica do të mbetet vetëm kujtim i treguar.
Se një ditë
do të flasim për ta si histori,
jo si detyrim.
Tri drita ranë —
por errësira më e rrezikshme nuk është nata.
Është harresa.
Kam frige për fatin e kombit —
por kjo frikë nuk është fundi.
Është paralajmërim.
Sepse kombi nuk humbet kur humb bijtë e mëdhenj,
por kur nuk lind më të tillë.
Poezi nga Driton Zenku
















