Mickoski akuzon BE-në thotë se qytetarët në RMV ndiejnë hidhërim

Kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Hristijan Mickoski, në një intervistë për Euronews, foli për sfidat dhe frustrimet që shteti i tij ka përjetuar në rrugën e gjatë drejt Bashkimit Evropian. Ai përmendi ndryshimet e shumta që janë bërë – nga flamuri, emri kushtetues, e deri te ndryshimet e përsëritura kushtetuese – duke e portretizuar vendin si një shtet që gjithnjë ka dhënë lëshime, ndërsa BE-ja ka ofruar premtime që, sipas tij, nuk janë përmbushur, transmeton Flaka Media

“Gjithmonë dikush nga Brukseli ju ka thënë – edhe vetëm këtë edhe mbaron,” tha Mickoski, duke shprehur haptazi një mosbesim të thellë në procesin dhe premtimet evropiane. Por, a është ky një sinjal për të ndalur përpjekjet e mëtejshme integruese apo një përpjekje për të rishkruar narrativën e fajit?

Mickoski u përpoq të pozicionojë veten si mbrojtës i interesit kombëtar në një shtet multietnik, duke theksuar se do të “rikuperojë pjesërisht atë që është humbur.” Por çfarë është saktësisht “humbur” dhe si parashihet të rikuperohet në një kontekst ku vetë rruga drejt BE-së nënkupton reforma të thella dhe shpesh kompromis politik?

Ai gjithashtu pranoi se ndjenjat e frustrimit janë të përhapura mes qytetarëve maqedonas, të cilët, sipas tij, janë lodhur nga premtimet boshe dhe “parakalimet” diplomatike në Shkup që nuk kanë sjellë rezultatet e premtuara. Por në këtë rrëfim viktimizues, kryeministri anashkaloi faktin se shumë nga këto “parakalime” janë shoqëruar me pritje të qarta për reforma të brendshme, luftë të vërtetë kundër korrupsionit dhe ndërtim të institucioneve funksionale – pika për të cilat qeveritë e mëparshme dhe aktuale janë kritikuar rëndë.

Mickoski u shpreh se “nuk mund t’i besojë të gjithëve,” duke përmendur rregullin e unanimitetit në BE si pengesë kryesore për integrim. Por ky qëndrim – më tepër konfrontues se sa konstruktiv – ngre pyetjen: a është qeveria aktuale e gatshme për t’i përmbushur vërtet standardet e BE-së, apo kërkon justifikime të reja për ta zgjatur status quo-në?

Mesazhi i tij ishte i qartë: nuk do të ketë më lëshime. Por çfarë nënkupton kjo për shqiptarët dhe komunitetet tjera jo-maqedonase në vend? Në një shtet që përpiqet të ndërtojë një identitet evropian multietnik, diskursi i centralizuar rreth “humbjes së sovranitetit maqedonas” dhe rikuperimit të “nacionalitetit” mund të krijojë tensione të reja dhe të rrezikojë bashkëjetesën.

Në vend që të forcojë procesin integrues, Mickoski duket se po e shfrytëzon këtë moment për të ndërtuar kapital politik mbi bazën e viktimizimit dhe nacionalizmit të butë. Retorika e tij e kujdesshme por e ngarkuar me skepticizëm mund të tingëllojë si një apel për unitet kombëtar, por në thelb mbetet një përpjekje për të shmangur përgjegjësinë politike për stagnimin e gjatë në rrugën drejt Evropës.

Në vend të një vizioni të qartë dhe të guximshëm për integrim, Mickoski po ofron një narrativë të lodhur dhe të rrezikshme që mund të thellojë ndarjet e brendshme dhe të vonojë edhe më shumë ëndrrën evropiane të Maqedonisë së Veriut. Flaka Media